Γιώργος Κανάρης και... Μότσαρτ...

Giorgos Kanaris, „Hai già vinta la causa... Vedrò mentr'io sospiro“, Aria Conte - NOZZE DI FIGARO

Γιώργος Κανάρης... τα αστέρια μας... :)

Lamprini T. 

«Μύρισε» Ελλάδα και Μίκη το Πανεπιστήμιο Βόννης, Γιώργος Κανάρης, Αλεξάνδρα Βούλγαρη

«Μύρισε» Ελλάδα και Μίκη το Πανεπιστήμιο Βόννης

Στην Αίθουσα Τελετών του Πανεπιστημίου της Βόννης και σε μια κατάμεση αίθουσα επιβεβαιώθηκε πόσο συνδεδεμένο είναι το όνομα της Ελληνικής Εκπομπής της DW με τον Θεοδωράκη. Ήταν μια αξέχαστη βραδιά.

«Ήταν η καλύτερη συναυλία που έχω παρακολουθήσει ποτέ» φώναξε κάποιος την ώρα που ο κόσμος καταχειροκροτούσε όρθιος τους καλλιτέχνες πάνω στην σκηνή. 50 χρόνια μετά την επιβολή της δικτατορίας στην Ελλάδα η αίθουσα Τελετών του Πανεπιστημίου γέμισε από ανθρώπους που ήρθαν για να τιμήσουν τη συμβολή της «φωνής της αντίστασης και της δημοκρατίας», την ελληνική φωνή της DW, στον αγώνα κατά της δικτατορίας. Ήταν Έλληνες που είχαν έρθει να δουν τα παιδιά τους, φοιτητές στο Πανεπιστήμιο της Βόννης, και τυχαία έμαθαν για τη συναυλία. Ήταν Γερμανοί που αγαπούν διαχρονικά την Ελλάδα και έχουν τις δικές τους μνήμες από τα δύσκολα χρόνια της δικτατορίας.  

Ευχές Θεοδωράκη

Ο Γιώργος Κανάρης με την Αλεξάνδρα Βούλγαρη. Στο πιάνο ο Απόστολος Χατζητομάρης.

Και ήταν άνθρωποι που έχουν συνδέσει την αντίσταση κατά των συνταγματαρχών με τη φωνή της ελληνικής εκπομπής της DW,  με συνδετικό ιστό τα απαγορευμένα τραγούδια αντίστασης του Μίκη Θεοδωράκη. «Η ελληνική εκπομπή της DW ήταν η μόνη που έπαιζε τα τραγούδια του εκείνη την εποχή» είπε ο Σπύρος Μοσκόβου, διευθυντής της ελληνικής σύνταξης, πριν ξεκινήσει η συναυλία. Αλλά και ο ίδιος ο Θεοδωράκης δεν ξέχασε ποτέ τη στάση του σταθμού. Είχε προγραμματίσει να έρθει στη συναυλία, αλλά καθοδόν προς το αεροδρόμιο αντιμετώπισε αναπνευστικά προβλήματα και οι γιατροί του συνέστησαν να μην ταξιδέψει. Ωστόσο έστειλε τις ευχές του για καλή επιτυχία.

Επιτυχία εξασφαλισμένη εκ των προτέρων. Η «Μαρίνα», τραγουδισμένη από την σοπράνο Αλεξάνδρα Βούλγαρη, χτύπησε κατευθείαν στην καρδιά. Το «Είμαστε δυο, είμαστε τρεις», από τον βαρύτονο Γιώργο Κανάρη ξεσήκωσε τον κόσμο. Τι να πει κανείς και για το μπουζούκι που στα χέρια του Μιχάλη Αμανατίδη γίνονταν πότε λυγμός, πότε παράπονο, πότε κάλεσμα σε ένα μεθυστικό χορό του Ζορμπά. Ο Απόστολος Χατζητομάρης στο πιάνο φρόντισε να κρατήσει «χαμηλούς τόνους» και στήριξε την καλλιτεχνική ομάδα με το στιβαρό παίξιμό του. 

«Μέθυσε» το κοινό

Η Διεθνής Χορωδία της DW τραγουδά την "Άρνηση"

Κατά το τέλος της συναυλίας την σκυτάλη παρέλαβε για δύο τραγούδια η Διεθνής Χορωδία της DW. Με κεντρικό μήνυμα την πολυπολιτισμικότητα και φορώντας τις τοπικές ενδυμασίες από τις χώρες καταγωγής τους, οι χορωδοί δεν θα μπορούσαν να αναδείξουν καλύτερα την παγκοσμιότητα της μουσικής δημιουργίας του Θεοδωράκη. Η βραδιά δεν έλεγε να τελειώσει, δεν έπρεπε να τελειώσει. Το ζητούσε με το παρατεταμένο χειροκρότημά του το κοινό, το ζητούσαν οι άνθρωποι που ήρθαν από άλλες πόλεις αψηφώντας τη διακοπή της συγκοινωνίας με το τραίνο.

Και οι δύο επαγγελματίες τραγουδιστές της Όπερας της Βόννης, η Αλεξάνδρα και ο Γιώργος, με το μπουζούκι του Μιχάλη και το πιάνο του Αποστόλη, συνέχιζαν παρασυρμένοι από τον ενθουσιασμό του κοινού. Μια μοναδική βραδιά στην Αίθουσα Εκδηλώσεων του Πανεπιστημίου της Βόννης. «Ήταν μεγάλη επιτυχία. Είναι καλό που διοργανώνουμε τέτοιες εκδηλώσεις» σχολίασε ο Γενικός Διευθυντής της DW, Πέτερ Λίμπουργκ, που ο πατέρας του για ένα διάστημα επί επταετίας διετέλεσε πρέσβης της Δυτικής Γερμανίας στην Αθήνα.  

Ειρήνη Αναστασοπούλου

ΠΗΓΗ

http://m.dw.com/el/%CE%BC%CF%8D%CF%81%CE%B9%CF%83%CE%B5-%CE%B5%CE%BB%CE%BB%CE%AC%CE%B4%CE%B1-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CE%BC%CE%AF%CE%BA%CE%B7-%CF%84%CE%BF-%CF%80%CE%B1%CE%BD%CE%B5%CF%80%CE%B9%CF%83%CF%84%CE%AE%CE%BC%CE%B9%CE%BF-%CE%B2%CF%8C%CE%BD%CE%BD%CE%B7%CF%82/a-41176514







...............

Συγχαρητήρια!!

Lamprini T.

Κοινωνία & Πολιτισμός

Γ. Κανάρης, ο Έλληνας σταρ βαρύτονος της Βόννης

Ο Γιώργος Κανάρης έχει γίνει αναπόσπαστο κομμάτι του μουσικού γίγνεσθαι της Βόννης. Διαθέτει φωνή ικανή να του ανοίξει διάπλατα όλα τα μεγάλα θέατρα του κόσμου, αλλά δεν βιάζεται. Προετοιμάζεται με πείσμα και ήθος.

Με υποδέχθηκε ένας… Γουλιέλμος εν πλήρει περιβολή και με ένα χαρακτηριστικό χαμόγελο. Κατά κόσμο ο βαρύτονος Γιώργος Κανάρης. Τρακ δεν αφήνει να φανεί στο πρόσωπό του λίγο πριν την έναρξη του Cosi fan tutte ή Σχολείο Εραστών, πασίγνωστη όπερα του Μότσαρτ, με την οποία ολοκληρώνει γι αυτή τη σεζόν τις υποχρεώσεις του στην όπερα της Βόννης. Ένας απολαυστικός Γουλιέλμος, με στιβαρή φωνή και πειστικό παίξιμο σε αυτό το αέναο – όχι μόνο πάνω στη σκηνή – στοίχημα του έρωτα με νικητές και ηττημένους.

Από το Μόναχο στη Βόννη

Ο Γουλιέλμος ή... Γιώργος Κανάρης στη όπερα λίγο πριν την έναρξη της παράστασης

Οκτώ χρόνια βρίσκεται ο Έλληνας βαρύτονος ήδη στη Βόννη. Αλλά πως έφτασε εδώ μετά τις ωδιακές σπουδές του στην Αθήνα; «Από την Αθήνα όπου έμενα, πήρα υποτροφία για δύο χρόνια από το ΙΚΥ για μεταπτυχιακές σπουδές στο Μόναχο, στην τάξη της Δάφνης Ευαγγελάτου. Στην τελευταία μου συναυλία του δεύτερου χρόνου σπουδών ήρθε ένας μάνατζερ, μου έδωσε την κάρτα του και μου λέει, υπέροχα, θα χαρώ να βρούμε κάποια ακρόαση. Πράγματι, μετά από ένα μήνα βρήκε ακρόαση στη Βόννη. «Πήγα χωρίς κανένα άγχος, χωρίς πολλές βλέψεις, με σκυφτό το κεφάλι. Πέτυχε η ακρόαση και από το 2009, στο τελείωμα των μεταπτυχιακών μου σπουδών στο Μόναχο, έκανα το επόμενο βήμα που ήταν η Βόννη».
Η παρουσία Κανάρη στην όπερα της Βόννης όχι μόνο δεν πέρασε απαρατήρητη από τα καλλιτεχνικά δρώμενα, αλλά αμέσως την επόμενη χρονιά, τον Οκτώβριο του 2010, όταν η Ελλάδα έχει ήδη αρχίσει να βυθίζεται στο σκοτάδι της κρίσης, του απονέμεται το Βραβείο των Φίλων Όπερας της Βόννης που έχουν πάρει στα πρώτα τους βήματα καταξιωμένοι σήμερα τραγουδιστές και τραγουδίστριες. Εκείνο το βράδυ, στο κατάμεστο φουαγιέ της Όπερας, ο Κανάρης «φώτισε» μέσα από την εξαιρετική φωνή του μιαν άλλη Ελλάδα, την Ελλάδα των νέων ταλαντούχων ανθρώπων που δεν έχουν εναλλακτική από την επαγγελματική καταξίωση στο εξωτερικό.

«Δεν είμαστε του πετάματος»

Με υποτροφία Ι.Κ.Υ έφυγε από την Αθήνα και φοίτησε στο Μόναχο με καθηγήτρια τη Δάφνη Ευαγγελάτου

Η καλλιτεχνική διαδρομή του Γιώργου Κανάρη μέχρι σήμερα ήταν και μια καθημερινή διάψευση της Ελλάδας της κρίσης. «΄Εχω ζήσει πολλές περιπτώσεις συναδέλφων μουσικών, μαέστρων, ακόμη και διοικητικών στελεχών σε αυτό το θέατρο, που μένουν με το στόμα ανοιχτό, πως γίνεται να συμβαδίζει η πορεία της χώρας με τέτοιους καλλιτέχνες. Λυπάμαι πολύ όταν το ακούω αυτό, γιατί νοιώθω άσχημα για τη δική μου χώρα. Όμως δυστυχώς σε αυτές τις μέρες και σε αυτήν την χώρα εδώ, είναι μεγάλο το στοίχημα να δείξουμε ότι αξίζουμε, ότι δεν είμαστε του πετάματος». Το να είναι μάλιστα κανείς μουσικός από την «τρισκατάρατη» νότια Ευρώπη των δημοσιονομικών ελλειμμάτων έχει ένα τεράστιο φυσικό πλεονέκτημα, όπως υποστηρίζει ο Κανάρης από την εμπειρία του.
«Τεχνικά και φωνητικά υπάρχει ένα ταμπεραμέντο που δεν το βρίσκεις εύκολα σε χώρες, όπως η Γερμανία ή άλλες βόρειες. Έχουμε ένα μεσογειακό ταμπεραμέντο που το αγαπούν οι χώρες που ζούμε εδώ, είναι κάτι το ιδιαίτερο στη φωνή, πιο δυναμικό, με πυρήνα, με ψυχή, με ζωντάνια. Το καταλαβαίνουν αυτό οι Γερμανοί, είναι έξυπνοι άνθρωποι, το καταλαβαίνουν και το στηρίζουν, όσο μπορεί κανείς να τους το δίνει με ευχέρεια».

Το αέναο παιγνίδι με την τύχη

Ο Γουλιέλμος - Γιώργος Κανάρης - κάτω από το κρεβάτι ακούει σημεία και τέρατα από την αγαπημένη του...

Και ο Γιώργος Κανάρης το δίνει με όλη του την ψυχή. Αλλά και παίρνει μαζί την εκτίμηση και την αγάπη του φιλόμουσου κοινού της Βόννης, με το οποίο έχει δεθεί όλα αυτά τα χρόνια. Η προσφορά του έχει βρει άμεση ανταπόκριση, όπως αποτυπώθηκε στο παρατεταμένο χειροκρότημα το βράδυ της  παράστασης στο Cosi fan tutte. Ένας εκκολαπτόμενος  σταρ; «Δεν είμαι σταρ, δεν θέλω να είμαι» απαντά. «Χαίρομαι που υπάρχει η άμεση ανταπόκριση, αλλά δεν νοιώθω έτσι, θέλω να κρατώ χαμηλά το προφίλ, να κοιτώ μόνο την προσωπική βελτίωση, να αγγίζουμε τα μεγαλειώδη έργα με σύνεση, με ταπεινοφροσύνη και με αγάπη προς τη μουσική. Αυτό είναι που αξίζει, όλα τα άλλα είναι κατασκευάσματα».
Είναι αυτή η ταπεινοφροσύνη που κάνει τον Γιώργο Κανάρη να είναι ήδη σταρ, αλλά με μια άλλη έννοια.  Στην αναζήτηση πάντα του καλύτερου, χωρίς να βιάζεται να το αποκτήσει, εάν δεν είναι βέβαιος ότι πατά σε στέρεες βάσεις. Στις περπατησιές με διάρκεια. Στην ευθύνη απέναντι στο κοινό του, που δεν θέλει εύκολα να εγκαταλείψει, όπως λέει. Αλλά, πώς να γίνει, υπάρχει και η νομοτέλεια για καλλιτέχνες με τη δική του ιδιοσυγκρασία, η πρόκληση και πρόσκληση της καλύτερης πρότασης σε ένα καλύτερο θέατρο με πιο δύσκολους ρόλους από τον Γουλιέλμο και ένα πιο απαιτητικό ακροατήριο. Και τότε αναπόφευκτα θα κληθεί να πάρει την απόφαση και να απαντήσει θετικά σε αυτό το αέναο στοίχημα με την τύχη με μόνο νικητές…
Ειρήνη Αναστασοπούλου

http://m.dw.com/el/%CE%B3-%CE%BA%CE%B1%CE%BD%CE%AC%CF%81%CE%B7%CF%82-%CE%BF-%CE%AD%CE%BB%CE%BB%CE%B7%CE%BD%CE%B1%CF%82-%CF%83%CF%84%CE%B1%CF%81-%CE%B2%CE%B1%CF%81%CF%8D%CF%84%CE%BF%CE%BD%CE%BF%CF%82-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CE%B2%CF%8C%CE%BD%CE%BD%CE%B7%CF%82/a-38402938






και το ΗΧΗΤΙΚΟ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Social Media

Γ. Κανάρης, ο Έλληνας σταρ βαρύτονος της Βόννης

Ο Γιώργος Κανάρης έχει γίνει αναπόσπαστο κομμάτι του μουσικού γίγνεσθαι της Βόννης. Διαθέτει φωνή ικανή να του ανοίξει διάπλατα όλα τα μεγάλα θέατρα του κόσμου, αλλά δεν βιάζεται. Προετοιμάζεται με πείσμα και ήθος. 

http://m.dw.com/el/%CE%B3-%CE%BA%CE%B1%CE%BD%CE%AC%CF%81%CE%B7%CF%82-%CE%BF-%CE%AD%CE%BB%CE%BB%CE%B7%CE%BD%CE%B1%CF%82-%CF%83%CF%84%CE%B1%CF%81-%CE%B2%CE%B1%CF%81%CF%8D%CF%84%CE%BF%CE%BD%CE%BF%CF%82-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CE%B2%CF%8C%CE%BD%CE%BD%CE%B7%CF%82/av-38419849


....................................

ΜΠΡΑΒΟ, ΓΙΩΡΓΟ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!1

Καλές επιτυχίες!!!!!!!!!!!!!!

Lamprini T.

Γιώργος Κανάρης!!!

ΠΗΓΗ!!! http://opernmagazin.de/oper-bonn-madama-butterfly-premiere-am-17-4-16-konventionell-dennochgerade-deswegen-ergreifend/

ΠΗΓΗ!!! Giorgos Kanaris

Interessante Kritik von gestern!!
"Giorgos Kanaris porträtiert den Sharpless überzeugend und nobel mit seinem volltönenden Kavaliersbariton"

Ενδιαφέρουσα κριτική του χτες!!
"Γιώργος Kan Aris Απεικονίζει την sharpless πειστική και με Νόμπελ καλλίφωνο του ιππότη βαρύτονος"

....................

Τα ταλέντα μας!!

Lamprini T.

OPER - KLASSIK -GROSSE STIMME

OPER BONN: MADAMA BUTTERFLY – PREMIERE AM 17.4.16 – KONVENTIONELL, DENNOCH/GERADE DESWEGEN (?) ERGREIFEND

Puccinis Japan-Oper in Bonn: richtig schön traurig. Das ist keineswegs ironisch gemeint. Man kann sich an Puccinis Musik fraglos etwas überhören. Aber dann wird neuerlich klar: der Komponist schrieb unwiderstehliche Musik für’s Herz, für das Gefühl, in der Machart sicher raffiniert und kalkuliert, aber emotional ohne Umschweife und fast immer ins Ziel treffend. Ein Beispiel nur: wenn das Schiff von Butterflys so lange abwesenden Gatten Pinkerton endlich im Hafen von Nagasaki einläuft, ertönt als Erinnerungsmotiv das „Un bel di vedremo“ im sphärischen Geigendiskant. Da bleibt einem schon etwas die Luft weg.

Puccinis Musik vermag mit fahlen Klängen aber auch Menschenleid beklemmend auszudrücken. Bei der Bonner „Butterfly“-Premiere war in der Final-Szene, wo die wunderbare Yannick-Muriel Noahzudem hautnah spüren ließ, wie die Titelheldin Cho-Cho-San langsam von der traurigen Wahrheit ihrer Existenz eingeholt wird, die Stille im Auditorium wie mit Händen zu greifen. Die kanadische Sopranistin ist am Bonner Haus schon als Aida, Tosca und sogar als „Fidelio“-Leonore aufgetreten. Eine Mädchenstimme für Cio-Cio-San stand von ihr also nicht zu erwarten. Dennoch verleiht sie ihrer Partie genügend zarten Schmelz. Ein Loblied aber auch auf den jungen, neu engagierten Kapellmeister Stephan Zilias und dasBeethoven Orchester. Nach einem passend scharfkantigen Einstieg in die Partitur (auch später wird dramatischer Hochdruck nicht umgangen) lässt Zilias die lyrischen Puccini-Klänge blühen und strömen. Nach „Anatevka“ (nicht gesehen) ein neuer großer Auftritt in Bonn.

George Oniani als Pinkerton prunkt mit seinem höhengleißenden Tenor (im Tempo ist er mit dem Dirigenten nicht immer ganz synchron), Giorgos Kanaris porträtiert den Sharpless überzeugend und nobel mit seinem volltönenden Kavaliersbariton, Susanne Blattert gibt angemessen die Suzuki. Aus dem Comprimario-Ensemble sticht Jonghoon Youals gestenreicher, intriganter Goro hervor.

Wenn erst zuletzt von der Inszenierung die Rede ist, so deshalb, weilMark Daniel Hirsch von interpretatorischen Eitelkeiten völlig frei ist und sich ganz auf das Innere der Oper konzentriert. Im Zeitalter des sogenannten Regietheaters wirkt eine solche Haltung sicher etwas altmodisch, und sie sollte auch wirklich nicht zur Norm werden. Aber für den Moment wirkt sie entspannend innerhalb einer mit Äußerlichkeiten oft genug egomäßig aufgeheizten Theaterszene. Hirsch ist seit fast zwei Jahrzehnten Spielleiter an der Oper Bonn und als solcher für die Betreuung laufender Inszenierungen zuständig, verfügt in punkto Regie also über viel Routine. Gelernt hat er u.a. bei Giorgio Strehler, Jean-Pierre Ponnelle, Patrice Chéreau und Robert Wilson. Nach eigener Aussage hat ihn Italien besonders geprägt: „Man legt (dort) mehr Wert auf das Visuelle, auf Licht und Atmosphäre, weniger hingegen auf das Konzeptionelle.“

Dies auf die Bonner „Butterfly“ übertragen: man sieht nur wenig, was man nicht schon bei anderen traditionellen Aufführungen erlebt hätte. Nur wenige variierende Details fallen auf. So ist es sehr ergreifend, wenn Cio-Cio-San im Liebesduett zärtlich die Hände Pinkertons berührt, sich ihm mit dieser Geste sozusagen ganz anheim gibt. Während des Vorspiels zum 3. Akt läuft Butterflys Söhnchen spielerisch über die Bühne und bekleidet sich mit einer zurückgebliebenen Uniformjacke von Papa, welcher auch in persona kurz eingeblendet wird. Realiter erscheint er bei seinem letzten Auftritt leicht verkrüppelt, jedenfalls am Stock gehend, was dem Charakter freilich nichts Erkennbares hinzufügt. Auch der rieselnde Schnee (?) beim Summchor entbehrt einer tieferen Bedeutung verbreitet lediglich anheimelnde (und kitschnahe) Stimmung. Über die schwarz verhüllte, das Kabuki-Theater zitierende Person, welche vor allem die Schiebewände zu bedienen hat, wird man wohl gleichfalls unterschiedlich urteilen. Wirklich prägend ist ihr letzter Auftritt (nun in Weiß), wo sie mit einem Schal auf den Armen Cio-Cio-San zum rituellen Selbstmord animiert. Der geschieht optisch verschwommen hinter einer milchglasigen Wand, womit die Grausamkeit der Situation stark abgemildert wird. Pinkteron verbleibt im Off und hätte doch, was in anderen Inszenierungen häufig gezeigt wird, diese Tat hautnah miterleben können (und sollen).

So aber liegt gewissermaßen ein freundliches Lächeln über der Aufführung, was durch die malerische, in ihren Dimensionen fast palastartigen Bühne Helmut Stürmers unterstrichen wird. Die Kostüme von Dieter Hauber sind schmuck und stammen (besonders deutlich zu sehen bei Kate Pinkerton – Kathrin Leidig) aus der Zeit der Werkuraufführung. Dass Cio-Cio-San im 2. Akt europäische Kleidung trägt, ist ein Akzent, den man erwarten durfte.

 *Vielen Dank an Christoph Zimmermann 18.4.16/Der Opernfreund

*Weiterführende Infos, Termine und Karten unter DIESEM LINK

Alle Fotos (c) Oper Bonn / Thilo Beu

MADAMA BUTTERFLY, με τον Γιώργο Κανάρη!!!

ΠΗΓΗ!! https://www.youtube.com/watch?v=lXw01jc3vdw

MADAMA BUTTERFLY

με τον Γιώργο Κανάρη, τα ταλέντα μας!!!

Στην όπερα της Βόννης!

καλές επιτυχίες!!!!!!!!!!!!!!

Lamprini T.

Y.Γ.  Στο βίντεο είναι ο κύριος με το κοστούμι...