Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ζωγραφική. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Κυριακή 9 Απριλίου 2017

Nαύπακτος... μια ομορφιά!

Nαύπακτος... μια ομορφιά!

https://www.facebook.com/permalink.php?story_fbid=293484761064484&id=100012088876330

Lamprini T.

Δευτέρα 6 Μαρτίου 2017

Η υπέροχη Κατερίνα... (Ζαφειροπούλου) στην έκθεσή της στον ΠΕΙΡΑΙΑ.... !!!!

Η υπέροχη Κατερίνα... (Ζαφειροπούλου) στην έκθεσή της στον ΠΕΙΡΑΙΑ.... !!!!
Άψογα έργα!!!!!!!!!!!!

Καλές επιτυχίες!!!!

Zafeiropoulou Katerina (κλικ στο όνομα για να βρεθείτε στο προφίλ της ζωγράφου... )

Αντικειμενικότητα No 50

50x70cm, 2016

Υαλογράφος, γραφίτης, σε ρυζόχαρτο και τζάμι

Φωτογραφικό κολλάζ σε κορνίζα

Window marker on glass, pencil on rise paper

Photo-Collage framed

ΔΛ gallery (κλικ στο όνομα για να βρεθείτε στην σελίδα της γκαλερί... )

Lamprini T.

Πέμπτη 2 Μαρτίου 2017

Νικόλαος Γύζης

Νικόλαος Γύζης: (Σκλαβοχώρι Τήνου, 1 Μαρτίου 1842 – Μόναχο, 4 Ιανουαρίου 1901)

Νικόλαος Γύζης

ήταν ένας από τους πιο σημαντικούς Έλληνες ζωγράφους του 19ου αιώνα της λεγόμενης «Σχολής του Μονάχου». Διακρίθηκε σε όλα τα χρόνια των σπουδών του και πήρε τα πρώτα βραβεία στην ξυλογραφία, τη ζωγραφική και τη χαλκογραφία Το 1850, η οικογένειά του μετοίκησε στην Αθήνα και ο μικρός Νικόλαος άρχισε να παρακολουθεί μαθήματα στην Σχολείο των Τεχνών (μετέπειτα Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών), αρχικά ως ακροατής και, από το 1854 έως το 1864, ως κανονικός σπουδαστής.

Με το τέλος των σπουδών του, γνωρίστηκε με τον πλούσιο φιλότεχνο Νικόλαο Νάζο, με την μεσολάβηση του οποίου έλαβε υποτροφία από το Ευαγές Ίδρυμα του Ναού της Ευαγγελιστρίας της Τήνου, προκειμένου να συνεχίσει τις σπουδές του στην Βασιλική Ακαδημία Καλών Τεχνών του Μονάχου Το 1865 έφθασε στο Μόναχο, όπου συνάντησε τον συνάδελφο και φίλο του Νικηφόρο Λύτρα. Ο τελευταίος τον βοήθησε στο να εγκλιματιστεί γρήγορα στο γερμανικό περιβάλλον. Πρώτοι του δάσκαλοί του στο Μόναχο ήταν ο Χέρμαν Άνσυτς (Hermann Anschütz) και ο Αλεξάντερ Βάγκνερ (Alexander Wagner). Τον Ιούνιο του 1868 έγινε δεκτός στο εργαστήριο του Καρλ φον Πιλότυ (Karl von Piloty).

Ολοκλήρωσε τις σπουδές του στο Μόναχο το 1871 και τον Απρίλιο του 1872 επέστρεψε στην Αθήνα, για να μετατρέψει το πατρικό του σπίτι επί της οδού Θεμιστοκλέους σε ατελιέ. Μαζί με τον Νικηφόρο Λύτρα, ταξίδεψε το 1873 στην Μικρά Ασία Απογοητευμένος από τις συνθήκες της Ελλάδας, τον Μάιο του 1874 εγκατέλειψε την Αθήνα και επέστρεψε στο Μόναχο, όπου έμελλε να ζήσει για το υπόλοιπο της ζωής του. Το 1876, ταξίδεψε παρέα με τον Νικηφόρο Λύτρα στο Παρίσι. Έναν χρόνο αργότερα νυμφεύθηκε την Άρτεμη Νάζου, με την οποία απέκτησε τέσσερις κόρες, την Πηνελόπη (γεν. 1878, πέθανε μόλις δώδεκα ημερών), την Μαργαρίτα-Πηνελόπη (γεν. 1879), την Μαργαρίτα (γεν. 1881) και την Ιφιγένεια (γεν. 1890), και έναν γιο, τον Ονούφριο-Τηλέμαχο (γεν. 1884).

Το 1880, ανακηρύχθηκε σε επίτιμο μέλος της Ακαδημίας Καλών Τεχνών του Μονάχου και το 1888 εκλέχθηκε τακτικός καθηγητής στο ίδιο ίδρυμα Το 1881, πέθανε η μητέρα του και έναν χρόνο μετά πέθανε και ο πατέρας του. Το 1895, επισκέφθηκε για τελευταία φορά την Ελλάδα, την οποία ποτέ δεν ξέχασε και πάντα νοσταλγούσε. Προσβεβλημένος από λευχαιμία, πέθανε στο Μόναχο στις αρχές του 1901 Λέγεται ότι τα τελευταία του λόγια ήταν: «Λοιπόν ας ελπίζωμεν και ας ζητούμεν να είμεθα εύθυμοι!».

Η σορός του ενταφιάστηκε στο Βόρειο Νεκροταφείο του Μονάχου.

ΠΗΓΗ:
https://www.facebook.com/128774243832242/photos/ms.c.eJwzNDEwMDc3MzczMzM2tDQ31zMECZgZmVqYmRkbG1uaAgByYQbA.bps.a.591234150919580.1073741836.128774243832242/1400776766631977/?type=3&theater

Yπέροχος...

Lamprini T.

Σάββατο 25 Φεβρουαρίου 2017

Χρήστος Μποκόρος... ζωγραφική...

"Στο Αγρίνιο που μεγάλωσα, την Μεγάλη Παρασκευή ψιχάλιζε, συνήθως. Χτυπούσανε ολημέρα λυπητερά οι καμπάνες, ήταν κι η νηστεία, ήτανε κι η επέτειος τριών κρεμασμένων στους φανοστάτες της πλατείας και 120 εκτελεσμένων πίσω από την Αγία Τριάδα στην κατοχή, ήταν θλιμμένη από παντού η πόλη. Λαμπρύνονταν έτσι ακόμη πιό πολύ η αναστάσιμη καλοκαιρία της Κυριακής, τα γιορτινά φορέματα, η τσίκνα των ψητών, οι ανοιχτές πόρτες και τα φιλιά της αγάπης. Σαν νάταν πάντα ιδανική αυτή η Κυριακή. Άνοιξη με ήλιο και δροσερό αεράκι, έξω, μ’ όλον τον τόπο ανθισμένο, μυρωδάτο κι αναστάσιμο και κόσμο πολύ να το νοιώθει και να το ευγνωμονεί.

Η ανάσταση, το ανάστημα δηλαδή του ανθρώπου, δεν είναι μεταφυσική αγωνία, ούτε προσδοκία μεταθανάτια. Είναι μέριμνα του κόσμου τούτου, είναι καθημερινή μας ευθύνη, πίστη στη ζωή. Και η ζωή μας δεν είναι οικονομία, είναι φύση. Και η φύση δεν εκπίπτει, ούτε χρεωκοπεί. Εκπίπτουν αξιώσεις και προσδοκίες, χρεωκοπούν σχεδιασμοί και πεποιθήσεις αλλά η ζωή είναι κάτι παραπάνω απ’ όλα αυτά. Αν απελευθερωθούμε από την αγορασμένη άνεση της ατομικής συνείδησης, θα αντιληφθούμε οτι συν-χωρούμε σε άπειρο κόσμο, ότι συν-ανήκουμε σε βαθύτατο παρελθόν και σε εντελώς απροσδόκητο μέλλον. Θάρρος, λοιπόν. "Θέλει αρετή και τόλμην η ελευθερία". "

Αγρολιβάδι Πάτμου, Κυριακή των βαϊων, 2011

(Από την ιστοσελίδα του καλλιτέχνη... )

...............................................................

γνωριμία με την Χρήστο Μποκόρο....

Χρήστος Μποκόρος

http://www.bokoros.gr/

H ιστοσελίδα του καλλιτέχνη....

Αυτά είναι!!!!!

Lamprini T.

Υ.Γ. Κι εδώ συνέντευξή του...

Αποκλειστικό: Ο κορυφαίος Έλληνας ζωγράφος, Χρήστος Μποκόρος σε μια συναρπαστική συνέντευξη:«Μια λιτή ευημερία ονειρεύομαι - Να ορθώσουμε το ανάστημά μας απαλλαγμένοι από τα περιττά» (φωτό)

9 Ιουλίου 2014 - 12:00πμ

Εναν απο τους μεγαλύτερους Ελληνες ζωγράφους τον Χρήστο Μποκόρο, φιλοξενώ σήμερα στην ιστοσελίδα μου, έχοντας χρόνια τώρα ένα βαθύτατο θαυμασμό για το έργο του που με μάγευε... Η πρώτη αναγνωριστική μας «συνάντηση» ήταν, όταν ζωγράφισε υπέροχα την πολυαγαπημένη μου ελιά. Καθόλου τυχαίο, ότι εκείνη την εποχή, το1993 έφερνα στον κόσμο την κόρη μου και ταυτόχρονα ασχολιόμουν εντατικά με τα παλιά ελαιοτριβεία του Ρεθύμνου, γράφοντας, φωτογραφίζοντας και βιντεοσκοπώντας μάλιστα πολλές ιστορίες για τα τελευταία Λιοτρίβια της Κρήτης.

Χρήστος Μποκόρος

Οταν είδα λοιπον τις ελιές του Μποκόρου, την λάμψη μέσα απο τα δέντρα του την φωτίτσα απο τα καντηλάκι , την ομορφιά της φύσης του, εκτοτε δεν... ξεκόλλησα!

9 χρόνια μετά την τελευταία του δουλειά, ο Αγρινιώτης ζωγράφος που προτιμά το ξύλο από τον καμβά, επανήλθε τον περασμένο χειμώνα με Εκθεση στο Μουσείο Μπενάκη. Η ίδια έκθεση με τον τίτλο «τα Στοιχειώδη» , θα περιοδεύει τώρα το καλοκαίρι ανά την Ελλάδα ενώ σε λίγες μέρες κάνει εγκαίνια στη Σύρο.

Σε πρόσφατη άλλη συνέντευξη του, είπε οτι περνάει διαστήματα στην Πάτμο όπου «Αφιερώνω μεγάλα διαστήματα για να είμαι έξω στη φύση, να περιποιούμαι τα δέντρα, να σκαλίζω, να φυτεύω τη γη. Ολα αυτά τα βρίσκω πολύ παραγωγικά. Ετσι, μετέχω στον κόσμο και κυρίως μαθαίνω πώς είναι η φύση. Προσωπικά, θεωρώ πολύ σπουδαία αυτή τη σχέση».

Στη συνενευξη του στο eirinika

ξεχωρίζω τα παρακάτω όμορφα λόγια του :

Ένα μάθημα είν’ η ζωή. Επ’ αγαθό ή όχι, εμείς αποφασίζουμε.
Έφηβος όμως αρνιόμουνα να εμπιστευτώ το χάρισμα, πίστευα ότι έπρεπε να παλέψω ν’ αλλάξω τον κόσμο.
Τί μπορεί δηλαδή να κάνει, σ’ αυτόν τον καιρό της ταχύτητας και της ακατάπαυστης ανανέωσης, η ζωγραφική, που, από τη φύση της, παράγει σταθερές εικόνες και προσδοκά στην αιωνιότητα;
καταλαβαίνω τη ζωγραφική σαν ένα φωτεινό παραπέτασμα μπροστά απ’ το χάος, μετέωρη πάντα στο σκοτάδι.
Αρπάζω λοιπόν κι εγώ σαν κλέφτης ό,τι με συναρπάζει, απ όπου κι αν προέρχεται το νεύμα. Όλος ο κόσμος χωράει μέσα μας!
Η ελια; Μια φωτεινή ομολογία στο πουθενά του σκότους. Αυτό ένιωθα να παιγνιδίζει στη διάφανη σκιά της.
Η ελιά Έγινε οικουμενικό σύμβολο ειρήνης και ευζωίας υλικής.....
Ζούμε εν κοινωνία, εκεί δημιουργούμε και εκτιθέμεθα.
......και τη μητέρα μου, που μού’λεγε πως έστιψε ρόδια κι ήταν ο πρώτος χυμός καρπών της γης που γεύτηκα μωρό.
Η τέχνη πάντα διαπραγματεύται την αθανασία εν ζωή, μνημειώνει ζωντανή τη μνήμη, την ιστορία, συγκρατεί και συντηρεί ολόφρεσκο το νόημα και την αξία της ομορφιάς, του ιδανικού, του αγαθού

*******
Πώς και αποφασίσατε να αφησετε τη Νομική ( Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο της Θράκης) για τη Ζωγραφική; Πότε είπατε το οριστικό «ναι, θέλω να γίνω ζωγράφος»;

Υπήρξε σπουδαία η μαθητεία στη Νομική. Ήθελα να μάθω πώς μπορούν οι νόμοι να οργανώνουν και να βελτιώνουν μια κοινωνία. Δεν είχα ακόμη καταλάβει την απαράμιλλη δύναμη του παραδείγματος. Με παρέσυραν νεοφώτιστον οι κοινωνικοί αγώνες της εποχής κι άργησα να συνειδητοποιήσω ότι μόνο τον εαυτό μας μπορούμε ν’ αλλάξουμε και ότι αυτό το ελάχιστο είναι η μέγιστη συμβολή μας στην όποια βελτίωση του κόσμου. Χρειάστηκε καιρός και κόπος για να διακρίνω την αφανή αρμονία του προφανούς. Να νιώσω την ομορφιά συντελεσμένη ολόγυρά μας. Απέναντί της δοκιμαζόμαστε. Αυτήν αναζητούμε, να τη φτάσουμε, να τη δούμε. Απρόοπτη. Παιδευόμαστε υπηρετώντας την. Μορφώνουμε το πρόσωπό μας. Ένα μάθημα είν’ η ζωή. Επ’ αγαθό ή όχι, εμείς αποφασίζουμε.

Πότε αρχίσατε να ζωγραφίζετε; Από μικρή ηλικία;

Ζωγράφιζα από μικρό παιδί, πριν πάω στο σχολείο. Έφηβος όμως αρνιόμουνα να εμπιστευτώ το χάρισμα, πίστευα ότι έπρεπε να παλέψω ν’ αλλάξω τον κόσμο. Μετά τη Νομική (1975-1979) κι ένα μεσοδιάστημα αναποφάσιστου προβληματισμού, βρέθηκα το 1983, αμήχανος, στη Ανώτατη Σχολή των Καλών Τεχνών της Αθήνας. Επί χρόνια νόμιζα πως ξέπεσα στη ζωγραφική ναυαγός. Δύο θεμελιώδη ερωτήματα με βασάνιζαν: τί μπορεί, κατ’ αρχήν, να μας αφορά, ως τέχνη, σε μια κοινωνική συνθήκη που μας προτρέπει στην συνεχή απόρριψη και αντικατάσταση του παλιού από κάτι όλο και πιο νέο;
Τί μπορεί δηλαδή να κάνει, σ’ αυτόν τον καιρό της ταχύτητας και της ακατάπαυστης ανανέωσης, η ζωγραφική, που, από τη φύση της, παράγει σταθερές εικόνες και προσδοκά στην αιωνιότητα;
Και τί έχει να προσφέρει η ζωγραφική σε ένα κοινό που ως επί το πλείστον, χαριτωμένα αλλά αμήχανα, δηλώνει ότι ...δεν ξέρει από τέχνη;
Σε ποιούς λοιπόν απευθύνεται; Γιατί να της αποτίουμε σεβασμό και αξία; Ακόμα με το νόημά της παιδεύομαι. Δυσκολεύομαι να το διακρίνω από ‘κείνο της ζωής.
......................................................................................

Η ελιά, η ροδιά και το πρόσφορο ήταν τα τρία θέματα που σας καθιέρωσαν ... τι σας κάνει να ζωγραφίζετε με τόση αγάπη για την ελληνική γη και παράδοση;
Μετά από τα έργα της μαθητείας στο πραγματικό, που εκτέθηκαν στην Ώρα του Μπαχαριάν το 1989, έμπλεξα με πειρασμούς του αόρατου. 1993 παρουσίασα στην γκαλερί Ζουμπουλάκη την παραβολή της ελιάς και 1997 τα πρόσφορα. Σαν αλληγορίες του πολιτισμού τα εξέθετα. Αυτό που με ενδιέφερε δεν ήταν η εικονογράφηση της παράδοσης –στην οποία θέσει και φύσει ανήκω- αλλά η ανάδειξη της πνευματικής ουσίας στην υλική μας ζωή. Η ελιά παραστέκει από την αρχαιότητα τον πολιτισμό του τόπου και τη διατροφή μας. Έγινε οικουμενικό σύμβολο ειρήνης και ευζωίας υλικής. Ο ύστατος καρπός της όμως δεν είναι οι βρώσιμες ελιές, ούτε κ’αν το πολύτιμο λάδι τους αλλά η άϋλη φλόγα που αποδίδει εντέλει στα λαδοκάντηλα. Μια φωτεινή ομολογία στο πουθενά του σκότους. Αυτό ένιωθα να παιγνιδίζει στη διάφανη σκιά της.

Με τα πρόσφορα θέλησα να επισημάνω την ιδιαίτερη φροντίδα που καταβάλουμε στη δημιουργία της καθημερινότητας, όταν προσδοκούμε να προσεγγίσουμε πνευματικές ουσίες. Διάλεξα το κοινότερο δημιούργημά μας, τον άρτο τον επιούσιο, που με θυσιαστική επιμέλεια προσφέρουμε ως θεία κοινωνία. Μια αλληγορία για την προσφορά υλικής τελειότητας στην αϋλη τελειότητα του κόσμου. Το αντίδωρο.

Όσο για τη ροδιά και τα ρόδια της, σκεφτόμουν τη σκοτεινή ευφορία της γης και της ζωής μας, την Περσεφόνη που ανθεί και καρπίζει πριν κατεβεί στο σκοτεινό της προορισμό. Είχα στο νού μου τον πατέρα μου, να μου μιλά για την τελειότητα της καλλιεργημένης φύσης που απέδιδε ο Όμηρος περιγράφοντας το περιβόλι του Αλκίνοου στη χώρα των Φαιάκων και τη μητέρα μου, που μού’λεγε πως έστιψε ρόδια κι ήταν ο πρώτος χυμός καρπών της γης που γεύτηκα μωρό.

Αναμφίβολα είστε ένας υπηρέτης της συντηρητικής ζωγραφικής, τι είναι αυτό που σας εξιτάρει σε αυτήν; Πώς και δεν ακολουθείτε μια πιο μοντέρνα, μια πιο προοδευτική κατεύθυνση;

Κάνω αυτό που μπορώ να κάνω καλύτερα. Τι σημαίνει συντηρητικό; Τί μοντέρνο; Πολύ σύγχυση για το τίποτα. Αυτά είναι θεσμικά και προβλέψιμα. Ακαδημαϊκές αντιλήψεις συγχρονισμένες με την εξέλιξη της τεχνολογίας και την αποδόμηση ή με την ταρίχευση και την αναμφισβήτητη συνήθεια, αέναη νεωτερικότητα και ανούσια πρωτοτυπία από τη μια, ακινησία και βαρετή επανάληψη από την άλλη. Η ουσία του ανθρώπου δεν αλλάζει με την «πρόοδο». Αλλού είναι το ζητούμενο. Η τέχνη πάντα διαπραγματεύται την αθανασία εν ζωή, μνημειώνει ζωντανή τη μνήμη, την ιστορία, συγκρατεί και συντηρεί ολόφρεσκο το νόημα και την αξία της ομορφιάς, του ιδανικού, του αγαθού. Δεν έχει σχέση με τις εφήμερες αντιλήψεις αλλά με την επικαιρότητα της αιωνιότητας στην κάθε μας στιγμή.

Η δύναμη των έργων σας, βρίσκεται όχι μόνο στην πειστικότητα της αναπαράστασης αλλά και στην... υπαινικτική αναφορά τους σε άλλες ουσίες. Πώς το καταφέρνετε αυτό;

Δεν ξέρω. Οι άλλες ουσίες, το πνεύμα δηλαδή, είναι απρόοπτο. Όπου θέλει πάει και πάντα διαφεύγει από κατατάξεις και αποκλεισμούς που επιβάλουν όσοι ματαιοπονούν να το εξουσιάσουν. Ας έχουμε τουλάχιστον τη δυνατότητα να το αναγνωρίζουμε κάθε φορά που αποκαλύπτεται. Αρκεί.

Τι σημαίνει εικαστικός και απο πού αντλείτε την έμπνευση σας;

Δεν με ενδιαφέρει το είκασμα του κόσμου αλλά το νόημά του και η σχέση του με τους ανθρώπους γύρω μας. Η αναγωγή μας στο υψηλό και το κύριο. Ζωγραφίζω και καταλαβαίνω τη ζωγραφική σαν ένα φωτεινό παραπέτασμα μπροστά απ’ το χάος, μετέωρη πάντα στο σκοτάδι.

Πάρα πολλά και άσχετα μεταξύ τους ερεθίσματα με έχουν επηρεάσει. Είναι ακατανόητα σοφά μοιρασμένη παντού η ουσία. Λίγο εδώ, λίγο εκεί. Τίποτε από μόνο του δεν μπορεί να αντέξει το βάρος της ερμηνείας του κόσμου. Αρπάζω λοιπόν κι εγώ σαν κλέφτης ό,τι με συναρπάζει, απ όπου κι αν προέρχεται το νεύμα. Όλος ο κόσμος χωράει μέσα μας!

Πού θα τοποθετούσατε σήμερα την ελληνική τέχνη μέσα στο παγκόσμιο εικαστικό τοπίο;

Δεν έχει σύνορα η τέχνη αλλά και δίχως πόλη δεν δημιουργείται πολιτισμός. Χρειάζεται αυτογνωσία και συνείδηση του τόπου και της ιστορίας μας. Αν εμείς υποτιμάμε το πρόσωπό μας κανείς δεν θα μπεί στον κόπο να το κοιτάξει, πόσω μάλλον να σκύψει και να το αγκαλιάσει. Άραγε θέλουμε να είμαστε κάτι διακριτό ή μας αρκεί να είμαστε εφάμιλλοι των ευρωπαϊκών, των αναπτυγμένων, των μοντέρνων, των διεθνών ή δεν ξέρω κι εγώ ποιών; Ποιό είναι το κριτήριο του καλού που προκρίνουμε; Ευθύνη του καθενός μας είναι να το θέσει, να ‘δει τ η μορφή του και να απολαύσει τους όποιους καρπούς του.

Αν και κανείς γονιός δεν διαχωρίζει τα παιδιά του, θα ήθελα να μας πείτε αν υπάρχει κάποιο έργο σας στο οποίο να έχετε ιδιαίτερη αδυναμία.

Όσα απ’αυτά που κάνω μπορούν να σταθούν ευπρεπώς και να σώζουν τον εαυτό τους ενώπιόν μας, σε ένα μόνο έργο αποσκοπούν. Να συγκρατήσουν την εικόνα της ζωής που μας δαπανά αδαπάνητη. Αλλά αυτό είναι πάντα ατελές και αδύνατο. Ευτυχώς! Για να ξαναπροσπαθούμε καλύτερα και να βρίσκει έτσι η ζωή το νόημά της. Τα έργα μας είναι οι αμερόληπτοι και ασφαλείς μάρτυρες των δυνατοτήτων και των επιλογών μας.

Πού μπορεί να θαυμάσει κανείς τα έργα σας;

Από 17 Ιουλίου μέχρι τέλος Αυγούστου, θα εκτίθενται στην Ερμούπολη της Σύρου «τα στοιχειώδη». Σ’ αυτήν την τελευταία ενότητα έργων μου, που πρωτοεκτέθηκε το χειμώνα στο μουσείο Μπενάκη της οδού Πειραιώς, παιδεύομαι με το μέτρο στα ζητούμενα του ανθρώπου. Στοχάζομαι μιαν ανάταση. Να ορθώσουμε το ανάστημά μας απαλλαγμένοι από τα περιττά. Να ξαναδούμε τις ανάγκες μας. Μια λιτή ευημερία ονειρεύομαι. Μετά το καλοκαίρι θα ακολουθήσει μια περιοδεία τους σε αρκετές πόλεις που έχουν την πρόθεση και τη δυνατότητα να τα φιλοξενήσουν.

Το έργο, τόσο το θέμα, όσο και το αποτέλεσμα, εξαρτάται από την ψυχολογία του καλλιτέχνη;

Από αλλού μάλλον εξαρτάται και η ψυχολογία του καθενός μας και τα έργα μας. Ζούμε εν κοινωνία, εκεί δημιουργούμε και εκτιθέμεθα.

Ποιό έργο σας, σας «ταλαιπώρησε» περισσότερο και γιατί; Πόσος καιρός χρειάστηκε για να ολοκληρωθεί;

Δεν είναι πρόβλημα ο χρόνος κι ο κόπος. Ποιός τα μετράει αυτά όταν το έργο σε συνεπάρει και σ΄ανεβάσει αλλού; Με άλλα παλεύεις, αλλού πονάς...

.............................................

Πότε ζωγραφίζετε;

Όποτε δεν μπορώ να το αποφύγω και να απολαύσω τη ζωή ανέμελα...

Η Τέχνη, πρέπει να αντιμετωπίζεται ως θρησκεία;

Δεν ξέρω. Η τέχνη βέβαια από τη φύση της θεολογεί, παλεύει με την εικόνα της αθανασίας, με το ουσιώδες και την μορφή του. Όταν το αντιλαμβάνεται κανείς έτσι, νιώθει κάποιο δέος, έναν σεβασμό, όχι μόνο απέναντι στο επίτευγμα, αλλά και στην αγωνία και την προσπάθεια, στις δυνατότητες και τις αδυναμίες του ανθρώπου...

Καλλιτέχνης γεννιέται κανείς ή γίνεται;

Ο κόπος και η επιμονή ανταποδίδουν αναμφίβολα καρπούς και οφέλη αλλά το χάρισμα δεν διδάσκεται ούτε κατακτάται. Παρέχεται δωρεάν και είναι άγνωστες κι ακατανόητες τόσο οι βουλές του δωρητή όσο κι οι δυνατότητες του δώρου.

ΠΗΓΗ!!! http://www.eirinika.gr/article/35725/apokleistiko-o-koryfaios-ellinas-zografos-hristos-mpokoros-se-mia-synarpastiki

Πέμπτη 2 Φεβρουαρίου 2017

Ζαφειροπούλου Κατερίνα... έκθεση...

Zafeiropoulou Katerina
inhabitants - until 4 March 2017
Curated by Alexios Papazacharias

Αντικειμενικότητα No 57
100x100cm, 2016
Υαλογράφος, γραφίτης, σε ρυζόχαρτο και τζάμι
Φωτογραφικό κολλάζ σε κορνίζα
Window marker on glass, pencil on rise paper
Photo-Collage framed

http://www.katerinazafeiropoulou.gr/

..........................

Τα ταλέντα μας...

Lamprini T.

Το σάιτ της Κατερίνας στο διαδίκτυο : http://www.katerinazafeiropoulou.gr/

https://www.facebook.com/zafeiropoulou.katerina/posts/10210726974504692?ref=notif&notif_t=close_friend_activity&notif_id=1485886957653478

Παρασκευή 27 Ιανουαρίου 2017

3.900 σελίδες από τα σημειωματάρια του Paul Klee

3.900 σελίδες από τα σημειωματάρια του Paul Klee είναι πλέον στο διαδίκτυο

στο λινκ:
http://www.hitandrun.gr/3-900-selides-apo-ta-simiomataria-tou-paul-klee-ine-pleon-sto-diadiktio/

Lamprini T.

Τρίτη 11 Οκτωβρίου 2016

Ιδέες και πρότζεκτ παιδαγωγικά

Ideias e Projetos Pedagógicos

Ιδέες και πρότζεκτ παιδαγωγικά... Γιατί ΟΛΟΙ είμαστε... καλλιτέχνες! :)

..........................

Lamprini T.

Δευτέρα 13 Ιουνίου 2016

Διεθνή διάκριση του Νηπιαγωγείου μας σε φεστιβάλ ζωγραφικής.

ΠΗΓΗ!!! https://nip-rodochoriou.blogspot.gr/2016/06/blog-post.html

Ολοήμερο Νηπιαγωγείο Ροδοχωρίου Ν. Ημαθίας

Διεθνή διάκριση του Νηπιαγωγείου μας σε φεστιβάλ ζωγραφικής.

Το Νηπιαγωγείο Ροδοχωρίου απέσπασε Διεθνή διάκριση με τη συμμετοχή του στο  φεστιβάλ ζωγραφικής
 «Πολύχρωμος πλανήτης»
 
Στα πλαίσια της φιλίας Ρωσίας και  Ελλάδας το 2016 είναι αφιερωμένο στην Ελλάδα είναι  ο χρόνος  κουλτούρας της Ελλάδας και της προβολής της στη Ρωσία. Σε αυτό το πλαίσιο πραγματοποιούνται  από κοινού εκδηλώσεις  κουλτούρας, αφιερωμένα στην φιλία δυο χωρών.

 Θεματικές του φεστιβάλ  ήταν : Ταξιδεύοντας στην Ελλάδα (τοπία, έθιμα και παραδόσεις .Οι μύθοι στην Αρχαία Ελλάδα.Ο κόσμος της άγριας ζωής στους μύθους της Αρχαίας Ελλάδα.Οι Ολυμπιακοί Αγώνες στην Αρχαιότητα.Οι Θρύλοι του νυχτερινού ουρανού.

Oι μικροί  ζωγράφοι του Νηπιαγωγείου Ροδοχωρίου ζωγράφισαν  και εμπνεύστηκαν με μύθους της αρχαίας Ελλάδας και συγκεκριμένα από τους άθλους του Ηρακλή : Η Λερναία Ύδρα και το λιοντάρι της Νεμέας με την καθοδήγηση της Νηπιαγωγού  Αγγελίδου  Αικατερίνης.

Η έκθεση  πραγματοποιήθηκε τέλος Ιανουαρίου 2016 στο ΡΠΕΚ (Ρωσικό Πολιτιστικό Επιστημονικό Κέντρο)  στην Αθήνα, τα καλύτερα έργα που επιλέχτηκαν  ταξίδεψαν  στην Αγία Πετρούπολη και στη Μόσχα.

Τον Φεβρουάριο- Μάρτιο του 2016 στην Αγία Πετρούπολη πραγματοποιήθηκε  ανοιχτό διεθνής φεστιβάλ της παιδικής δημιουργικής τέχνης με θέμα <<Χρωματιστός πλανήτης >>. Το θέμα του φεστιβάλ 2016 – ” η Ελλάδα έρχεται πιο κοντά». Στο φεστιβάλ είχαν σταλθεί  τα καλύτερα έργα τα οποία επιλέχτηκαν, από το Ρωσικό κέντρο της επιστήμης και της κουλτούρας (ΡΚΕΚ) στην Αθήνα (www.rcnk.gr) Στην πρώτη έκθεση που έγινε στην Αθήνα πήραν μέρος παιδιά και σχολεία από όλη την Ελλάδα αλλά και από χώρες του εξωτερικού..
Συμμετείχαν 14 σχολεία από την Ελλάδα μαζί και το Νηπιαγωγείο Ροδοχωρίου Νάουσας ,Γέρακα(Αθήνα),Σχολείο  Ρόδιον  (Ρόδος),. Σχολεία από Κρήτη, Κατερίνη, Καβάλα, Λευκάδα,επίσης σχολείο της Αυστραλίας σχολεία από τη Γαλλία, Ιταλία, Γερμανία, Εσθονία, και της Ρωσίας, συνολικά στο φεστιβάλ  στάλθηκαν περίπου 200 ζωγραφιές των παιδιών ηλικίας από 3 ετών έως 15.

Τα έργα που προβλήθηκαν στην έκθεση της αγίας Πετρούπολης , μπορείτε να τα δείτε στην ομάδα του φεστιβάλ: http://vk.com/multicolor_planet.       http://vk.com/album-62341811_230996672

Παράλληλα με την ρωσική έκθεση ,στο Χολ του ΡΚΕΚ , παρουσιαστήκαν και μέρος των έργων του διεθνούς φεστιβάλ. 

  Επίσης συμμετείχαν μαθητές του σχολείου της πρεσβείας ΡΟ( Ρωσικής ομοσπονδίας) στην Ελλάδα. Στα πλαίσια της διασταύρωσης της χρόνιας της Ρωσίας και της Ελλάδας, πραγματοποιήθηκε στο ΡΚΕΚ συνέδριο <<περί  ιστορίας και κουλτούρας  επικοινωνίας της Ρωσίας  και Ελλάδας>>.

Στην εκδήλωση συμμετείχαν  Έλληνες εμπειρογνώμονες ,ιστορικοί ,καθηγητές ,μαθητές του πανεπιστημίου και δημοσιογράφοι της Ελλάδος Έγινε επιβράβευση  των σχολείων ,τα οποία πήραν μέρος στο διεθνή φεστιβάλ της παιδικής δημιουργικής τέχνης.

Στο τελικό στάδιο πραγματοποιήθηκε  μια έκθεση με παιδικά έργα  με θέμα << η Ελλάδα έρχεται πιο κοντά >> στον εκθεσιακό χώρο <<Λίστοκ>> στη  Μόσχα (www.listok-gallery.ru). Στην έκθεση παρουσιάστηκαν έργα των σχολείων ,τα οποία πήραν μέρος  στης  εκδηλώσεις της αγίας Πετρούπολης και Αθήνας.

Η έκθεση της Μόσχας  ξεκίνησε  στις 20 Μαΐου 2016.

Ένα μεγάλο μπράβο σε όλα τα παιδιά του Νηπιαγωγείου μας που εκπροσώπησαν την Ελλάδα και διακρίθηκαν  στο Διεθνή αυτόν διαγωνισμό. Για τη συμμετοχή τους την προσπάθεια τους στην δημιουργία αυτής της υπέροχης και θαυμάσιας καλλιτεχνικής  έκθεσης. Οι μαθητές των οποίων τα έργα διακρίθηκαν και ταξίδεψαν μετά την Αθήνα στην Αγ.Πετρούπολη και στη Μόσχα είναι οι : Κιαγχίδης Νικόλας, Μέτα Φλορίντα, Ευθυμιάδης Ισάακ  από το Νηπιαγωγείο Ροδοχωρίου.

Τα έργα που διακρίθηκαν και συμμετείχαν και στις τρεις εκθέσεις είναι

Παρακάτω

Έργο της Φλορίντας Μέτα 5 ετών

Έργο του Νικόλα Κιαγχίδη 5 ετών 

Έργο του Ισάακ Αθανασιάδη 5 ετών

Η Νηπιαγωγός Αγγελίδου Αικατερίνη

Τετάρτη 1 Ιουνίου 2016

Fikos, o Έλληνας street artist ομορφαίνει την Μπανγκόκ

ΠΗΓΗ!!! http://www.athensvoice.gr/article/city-news-voices/%CE%B8%CE%B5%CE%BC%CE%B1/fikos-o-%CE%AD%CE%BB%CE%BB%CE%B7%CE%BD%CE%B1%CF%82-street-artist-%CE%BF%CE%BC%CE%BF%CF%81%CF%86%CE%B1%CE%AF%CE%BD%CE%B5%CE%B9-%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CE%BC%CF%80%CE%B1%CE%BD%CE%B3%CE%BA%CF%8C%CE%BA?platform=hootsuite

Fikos, o Έλληνας street artist ομορφαίνει την Μπανγκόκ Δείτε τις νέες εντυπωσιακές τοιχογραφίες του στην Κύπρο και την Ταϋλάνδη

Mε μια μικρή ανάπαυλα λόγω στρατού, ο Fikos, ο σπουδαίος έλληνας street artist ξαναπιάνει τα πινέλα του και αποτυπώνει τα υπέροχα σχέδια του ξανά στους τοίχους του κόσμου. Αυτή τη φορά οι παραγγελίες για να σχεδιάσει έρχονται από την Λευκωσία και την μακρινή Μπανγκόκ. Απολαύστε τις.

Ταξίδι στην Κύπρο

«Τέσσερις μήνες μετά την ολοκλήρωση της στρατιωτικής μου θητείας στην Κύπρο» μας λέει ο Fikos, «επέστρεψα δριμύτερος με την ιδιότητα του πολίτη-καλλιτέχνη για μια τοιχογραφία υπό τη διοργάνωση της Βουλής των Αντιπροσώπων της Κύπρου. Η Βουλή των Αντιπροσώπων διοργάνωσε ένα καλλιτεχνικό φεστιβάλ με το όνομα "Εικ-Αστική Παρέμβαση" και με κάλεσε να συμμετάσχω. Η τοιχογραφία που σκέφτηκα να δημιουργήσω απεικονίζει μια Λέσβια λυρική ποιήτρια, τη Γοργώ, η οποία στάθηκε τόσο σπουδαία στην εποχή της (θεωρείτο το αντίπαλο δέος της Σαπφούς) όσο και άτυχη καθώς τίποτα δε διεσώθη από το έργο της. Μάλιστα,ΑΝ

η έρευνά μου ήταν πλήρης, ίσως να είναι και η μοναδική στην ιστορία απεικόνιση αυτής της χαμένης ποιήτριας. Δεν γνωρίζουμε για την ποίηση της, μόνο δύο αναφορές υπάρχουν γι αυτήν, η μία από την ίδια την Σαπφώ που δεν αναφέρεται και με τα κολακευτικότερα λόγια για εκείνη και η άλλη από τον Μάξιμο εκ Τύρου που λέει ότι η σχέση της Σαπφούς με τη Γοργώ ήταν ανάλογη με εκείνη του Σωκράτη με τον Πρωταγόρα.

Την απεικόνισα εις ανάμνηση αλλά και σαν φόρο τιμής αφού μάλλον δεν υπήρξε ποτέ καμιά απεικόνιση της. Το κτίριο στην Λευκωσία ανήκει σε ιδιώτη και οι διαστάσεις του τοίχου ήταν 16 μέτρα. Μου πήρε μία εβδομάδα για να την ολοκληρώσω και όπως πάντα συμβαίνει με τις τοιχογραφίες μου, δούλεψα μόνος μου. Θα ήθελα να ευχαριστήσω από καρδιάς την Αυγή και τον Μιχάλη, οι οποίοι έτρεξαν αυτό το όμορφο και πετυχημένο project, για τη φιλοξενία, τον επαγγελματισμό και τη θετική τους ενέργεια».

Ταξίδι στην Ταϋλάνδη

Η ιστορία της τοιχογραφίας από τον ίδιο καλλιτέχνη: «Πριν μερικές εβδομάδες επισκέφθηκα την Μπανγκόκ όπου με είχαν προσκαλέσει να συμμετέχω στο Bukruk festival. Αυτό που ήθελα ήταν να συνδυάσω την τέχνη μου με την παράδοση της Ταϋλάνδης, έτσι το πρώτο πράγμα που έκανα όταν έφτασα στην Μπανγκόκ ήταν να κάνω μια βόλτα στην πόλη αναζητώντας έμπνευση για την τοιχογραφία μου.

Ένα από τα πράγματα που αμέσως αντιλαμβάνεται κανείς όταν γυρνάει στους δρόμους της “Πόλης των Αγγέλων” είναι η λατρεία που έχουν για το χρυσό. Αποφάσισα λοιπόν να χρησιμοποιήσω αυτό το χρώμα και να ζωγραφίσω κάτι από τη δική τους κουλτούρα αλλά με το δικό μου ζωγραφικό ύφος.

Το θέμα στο οποίο κατέληξα ήταν η Sovann Macha, η γοργόνα της Ινδουιστικής πίστης η οποία συναντάται στην Ταϋλανδέζικη εκδοχή του Ραμαγιάνα. Το όνομά της σημαίνει “Χρυσή Γοργόνα” και εικόνες της μπορεί να βρεις από πιάτα σε τουριστικά είδη μέχρι κάδρα έξω από μαγαζάκια για καλή τύχη. Ο τοίχος του κτιρίου είχε ύψος 22 μέτρα και χρειάστηκε μία εβδομάδα για να ολοκληρώσω το σχέδιο»

Μάθε για τον Fikos

O Φίκος γεννιέται το 1987 στην Αθήνα όπου και κατοικεί μέχρι σήμερα. Από μικρός ζωγραφίζει ό,τι βλέπει γύρω του, όπως κόμικ, τοπία, εικόνες κα. Σε ηλικία 13 ετών ξεκινάει τις σπουδές του πάνω στη βυζαντινή ζωγραφική με δάσκαλο το Γιώργο Κόρδη, με τον οποίο και θα συνεργαστεί επαγγελματικά 5 χρόνια στην εικονογράφηση ορθοδόξων ιερών ναών, ενώ παράλληλα εξελίσσει το προσωπικό ζωγραφικό του ιδίωμα. Τεχνικά, η ζωγραφική του παρουσιάζεται σε φορητά έργα (ιαπωνικό χειροποίητο χαρτί κολλημένο σε ξύλο) τα οποία ζωγραφίζονται με την τεχνική της αυγοτέμπερας και τοιχογραφίες στις οποίες χρησιμοποιεί ακρυλικά. Έχοντας εργαστεί ως graffiti artist, αλλά και εικονογράφος ορθοδόξων χριστιανικών ναών, ο Φίκος συνεχίζει την εξελικτική του πορεία μέσω μεγάλων τοιχογραφιών σε δημοσίους χώρους. Η αξία αυτών των έργων είναι μοναδική, καθώς είναι η πρώτη φορά όπου η μνημειακή βυζαντινή τέχνη συναντά ένα σύγχρονο κίνημα όπως η street art.

Η θεματική των τοιχογραφιών του εμπνέεται από τη χριστιανική ορθόδοξη παράδοση και την αρχαία ελληνική μυθολογία αντίστοιχα, ενώ σχετίζεται άμεσα με τον τόπο στον οποίο παρουσιάζεται, αλλά και διδακτικά. Η ζωγραφική του Φίκου δεν αποτελεί άλλη μια “αυτοέκφραση” του καλλιτέχνη, αλλά ένα κοινωνικό γεγονός, μια πραγματική “δημιουργία” (δήμος+έργο, έργο για το Δήμο-κοινωνία).

Δουλειά του, εκτός από την Ελλάδα, έχει παρουσιαστεί στη Γαλλία, Βουλγαρία, Αγγλία, Ιρλανδία, Ουκρανία, Αυστρία, Λιθουανία, Ελβετία, Νορβηγία και Μεξικό, σε εκθεσιακούς χώρους και μουσεία, τηλεόραση και ραδιόφωνο, ιδιωτικούς και δημόσιους χώρους.

Όραμα του Φίκου είναι η διάδοση και καταξίωση της σύγχρονης ελληνικής ζωγραφικής σε παγκόσμιο επίπεδο, όχι σαν ένα νοσταλγικό επίτευγμα του παρελθόντος, αλλά σαν ένα σύγχρονο οικουμενικό γεγονός.

Δείτε όλη τη δουλειά του στο: www.fikos.gr

..................................

μέχρις εκεί φθάνει η χάρη μας!!! ΘΕΡΜΑ ΣΥΓΧΑΡΗΤΗΡΙΑ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!......

Lamprini T.

Σάββατο 14 Μαΐου 2016

Σπανιότατο φιλμ με τον Claude Monet να ζωγραφίζει στο κήπο του

http://m.lifo.gr/videos/lifo_picks_arts/97291

Ο Μονέ... ζωγραφίζει...

Maunet ' s painting...

Lamprini T.

Σπανιότατο φιλμ με τον Claude Monet να ζωγραφίζει στο κήπο του Ο μεγάλος ιμπρεσιονιστής ζωγράφος στο Giverny

Δομήνικος Θεοτοκόπουλος – 20 διάσημοι πίνακες του El Greco

ΠΗΓΗ!! http://antikleidi.com/2015/04/08/el_greco/

Ο Δομήνικος Θεοτοκόπουλος (1541 – 7 Απριλίου 1614), γνωστός επίσης με τo ισπανικό προσωνύμιο El Greco (δηλαδή Ο Έλληνας), ήταν Kρητικός ζωγράφος, γλύπτης και αρχιτέκτονας της Ισπανικής Αναγέννησης. Έζησε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του μακριά από την πατρίδα του, δημιουργώντας το κύριο σώμα του έργου του στην Ιταλία και στην Ισπανία.

Πορτρέτο ενός γέρου (πιθανή αυτοπροσωπογραφία του ιδίου)

Γεννήθηκε στο χωριό Φοδέλε στον Χάνδακα της Κρήτης (σημερινό Ηράκλειο). Ο πατέρας του ο Γιώργος, ήταν φοροσυλλέκτης στην υπηρεσία της Δημοκρατίας της Βενετίας, όπου άνηκε τότε η Κρήτη. Ο Δομίνικος έζησε στη Κρήτη μέχρι τα 26 του χρόνια. Το 1567 φεύγει για την Βενετία όπου ήταν το κέντρο συνάντησης Ανατολικού και Δυτικού πολιτισμού. .