Η αγαπητή Ελένη Παππά σκηνοθετεί υπέροχα το έργο του Καμύ...

 Η αγαπητή Ελένη Παππά σκηνοθετεί υπέροχα το έργο του Καμύ... Ο ΞΕΝΟΣ (Στο ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης)

Θερμά συγχαρητήρια!!!

Αλμπέρ Καμύ 

Meursault , Μερσώ

βασισμένο στο μυθιστόρημα Ο ΞΕΝΟΣ

ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ:  Ελένη Παππά

στο Ιδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης

MEURSAULT | Trailer: 

MEURSAULT | Trailer

.......................

ΠΗΓΗ:  https://artandpress.gr/%CE%B5%CE%BB%CE%AD%CE%BD%CE%B7-%CF%80%CE%B1%CF%80%CF%80%CE%AC/?fbclid=IwAR2J8hTCclF4F7q48q5A_4s44tNkpwK81Yjk8Vy6M_1HugDLuYgVmMd8ugE

Σκέφτομαι ότι ήρθε ο καιρός η κοινωνία να αλλάξει ρότα. 

Ποια είναι εκείνα τα στοιχεία που πιστεύεις ότι φέρνουν το MEURSAULT του Albert στο σήμερα; 

Ο Καμύ γράφει τον “Ξένο” το 1942, σε μία από τις συγκλονιστικότερες περιόδους της ιστορίας -στην καρδιά του Β΄Π.Π.- και γράφει το κείμενο αυτό παράλληλα με τον « Μύθο του Σίσυφου», το δοκίμιό του πάνω στο παράλογο. Στη σημερινή εποχή, λοιπόν, όπου τα παγκόσμια τεκταινόμενα δονούν και επηρεάζουν ανά πάσα στιγμή την καθημερινότητά μας, το έργο αυτό παραμένει διαχρονικό, φέρνοντας στο προσκήνιο τον παραλογισμό που συνδέει το άτομο με τον περίγυρό του. Σε μία εποχή σαν τη σημερινή, όπου ο αναπτυσσόμενος ολοκληρωτισμός των εκάστοτε καθεστώτων περιορίζει ακόμη και τις πιο αυτονόητες ελευθερίες του ατόμου, αλλά ακόμη χειρότερα κατ’ εμέ, σε μία εποχή όπου μεγάλη μερίδα της κοινωνίας ενστερνίζεται και αποδέχεται ως ορθή αυτή την τάση καταπίεσης ή υποτίμησης, ο άνθρωπος παραμένει μόνος και είτε παραιτείται από το δικαίωμά του να διεκδικεί είτε εάν τολμήσει να εναντιωθεί η κοινωνία τον απορρίπτει. Όπως ακριβώς ο Meursault (Μερσώ), όπου επιλέγει, σχεδόν ασυνείδητα, να πορευτεί με τις μη εξωραϊσμένες αλήθειες του, όπου «δεν παίζει το ίδιο παιχνίδι», όπως θα πει ο ίδιος ο συγγραφέας και γι’ αυτό η κοινωνία τον κατασπαράσσει. 

Ποια είναι η δική σας εκδοχή πάνω σε αυτό το έργο;

 Στην παράσταση «Meursault» τη θεατρική διασκευή του «Ξένου» του Α. Καμύ, τέσσερις ηθοποιοί τόσο με χρήση της αφήγησης όσο και με τη χρήση διαλόγων ζωντανεύουν τις κυριότερες σκηνές με τη συνεχή παρουσία τους καθ’ όλη τη διάρκεια της παράστασης. Πυρήνα για εμένα αποτέλεσαν τα βασικά θέματα που θίγει ο συγγραφέας και τα οποία στο βιβλίο εμφανίζονται ως μοτίβα. Ο θάνατος, ο ήλιος, ο χρόνος, η δικαιοσύνη και φυσικά η μητέρα. Ξεχωριστή θέση κατέχει στην παγκόσμια λογοτεχνία η εναρκτήρια φράση του κειμένου « Σήμερα πέθανε η μαμά, μπορεί και χθες. Δεν ξέρω». Ο Καμύ, ως ένας από τους εισηγητές της θεωρίας του παραλόγου, μας εισάγει στον « Ξένο» με μία φράση που αποτυπώνει μία θα έλεγα μη ρεαλιστική διάθεση απέναντι στα πράγματα. Έτσι κι εμείς κινούμαστε περισσότερο σε έναν κόσμο ποιητικού ρεαλισμού. Ο σκηνογραφικός κόσμος είναι μινιμαλιστικός. Το ισχυρότερο στοιχείο είναι πως ένας άδειος χώρος, καλυμμένος με άμμο θαλάσσης θα αποτελέσει τον καμβά μέσα από τον οποίο τα τέσσερα ενεργά σώματα των ηθοποιών θα μας μεταφέρουν στους διάφορους τόπους και θα ξετυλίξουν την ιστορία. Εφόσον το στοιχείο του παραλόγου είναι ισχυρό στο έργο, δεν υπήρχε πρόθεση για ρεαλιστική απεικόνιση του χώρου ή χρήση ρεαλιστικών αντικειμένων κι αφετέρου, όλα παρουσιάζονται σαν ένα flashback του ήρωα πριν την εκτέλεσή του. Τα μόνα αντικείμενα είναι ένα piano κι ένας προβολέας πάνω σε τρίποδο, καθώς το φως παίζει πολύ σημαντικό δραματουργικό ρόλο, κάτι που σίγουρα όποιος έχει ήδη διαβάσει αυτό το υπέροχο βιβλίο το γνωρίζει καλά.

 Τι σημαίνει για σας η φράση του συγγραφέα «Εξεγείρομαι, άρα  υπάρχουμε». 

Θεωρώ πως η φράση αυτή είναι τόσο περιεκτική και συμπυκνωμένη που δε χρήζει περεταίρω ανάλυσης. Ωστόσο, αν κάτι θα μπορούσα να πω είναι πως ο καθένας μας οφείλει να αναλαμβάνει προσωπική ευθύνη. Είναι αυτό που συνήθως αποφεύγουμε ακόμη και στις περιπτώσεις όπου εξόφθαλμα τα όσα συμβαίνουν γύρω μας μάς υποτιμούν, μας υποβιβάζουν ή μας παραγκωνίζουν, είτε πρόκειται για πολιτικές αποφάσεις είτε για το ευρύτερο κοινωνικό πλαίσιο στο οποίο ζούμε. Ο κόσμος θα αλλάξει αν ο καθένας μας συνειδητοποιήσει τη δύναμη που έχει τόσο σα μονάδα όσο και ως μέλος των διάφορων ομάδων στις οποίες συμμετέχει. 

Πιστεύεις ότι οι καλλιτέχνες μετά απ΄ όλες τις κρίσεις της τελευταίας δεκαετίας θα πρέπει να αλλάξουν τρόπο σκέψης και διεκδίκησης των δικαιωμάτων τους σε σχέση με το παρελθόν;

Πράγματι ο καλλιτεχνικός κόσμος έχει υποστεί πάμπολλες κρίσεις τα τελευταία χρόνια και όχι μόνο. Σαφώς αποκορύφωμα των κρίσεων αυτών θεωρώ τις τελευταίες συνταρακτικές εξελίξεις που αφορούν την αδικαιολόγητη και ακατανόητη υποβάθμιση της τέχνης εν γένει, μια υποβάθμιση που προκύπτει από το ΠΔ85/2022 . Ήδη εδώ και περίπου δύο μήνες οι άνθρωποι του χώρου αντιδρούν με πράξεις ουσίας, συχνά παραβλέποντας τα όποια προσωπικά συμφέροντα μπορεί κατά τα άλλα να θίγονται. Καταλήψεις, συλλογικές παραιτήσεις, απεργίες. Κλείνουν οι κρατικές σχολές, σε αλληλέγγυο δρόμο βρίσκονται και οι ιδιωτικές. Οι διεκδικήσεις είναι τόσο ένθερμες και θα έλεγα συγκινητικές, που συνεχώς κλιμακώνουν και ουδεμία πρόθεση για υποχώρηση υπάρχει καθώς το ζήτημα είναι τόσο σοβαρό που αφορά το σύνολο του πολιτισμού και το πώς η πολιτεία τον υποβαθμίζει συνειδητά και θα έλεγα μεθοδευμένα. Και όλα αυτά αν είχαν επιπλέον την αμερόληπτη στήριξη των ΜΜΕ, κάτι που δυστυχώς δε συμβαίνει, θα μπορούσαν να έχουν την ιδανική απήχηση που θα οδηγούσε στην συνειδητοποίηση πως το θέμα δεν αφορά μόνο τον καλλιτεχνικό κόσμο, αλλά όλους μας. Σ’ αυτό το σημείο θεωρώ, λοιπόν, πως βρίσκονται οι διεκδικήσεις των καλλιτεχνών πλέον, στο να συνειδητοποιήσουμε και να συμμεριστούμε συλλογικά πως ο πολιτισμός είναι θέμα όλων μας. 

Τι σκέφτεσαι όταν διαβάζεις τη φράση του Οδυσσέα Ελύτη “Το παν είναι η ρότα σου κόντρα στην κοινωνία ετούτη ”;

 Σκέφτομαι ότι ήρθε ο καιρός η κοινωνία να αλλάξει ρότα. 

.................

Βασισμένο  στο  μυθιστόρημα « Ο ΞΕΝΟΣ» ΙΔΡΥΜΑ ΜΙΧΑΛΗΣ  ΚΑΚΟΓΙΑΝΝΗΣ- Υπόγειος χώρος 

« Αν  κάτι θα  μπορούσα να πω είναι πως όλα έγιναν εξαιτίας του  ήλιου..» Ένας από  τους εισηγητές  της θεωρίας του παραλόγου, ο Γάλλος νομπελίστας φιλόσοφος  και λογοτέχνης Αλμπέρ Καμύ, θα  αποτυπώσει το λογοτεχνικό αντίστοιχο των ιδεών του περί παραλόγου στο μυθιστόρημά του « Ο Ξένος». 

Ο θάνατος, ο ήλιος, η μητέρα, η  απομόνωση, ο  χρόνος  και η  δικαιοσύνη διατρέχουν θεματικά το  έργο  διαμέσου ενός  από τους  γοητευτικότερους αντιήρωες της  παγκόσμιας λογοτεχνίας, του Μερσώ.   Ένας απλός υπάλληλος του οποίου η μητέρα πεθαίνει σε ένα γηροκομείο ταξιδεύει για να πάει στην κηδεία, κατά τη διάρκεια της οποίας δεν κλαίει. Αργότερα, προβαίνει σ’ ένα  αναίτιο έγκλημα σε μια  παραλία στο Αλγέρι. Δικάζεται σιωπηλός από μια κοινωνία νάρκισσο. Εν μέσω μιας  παράλογης δίκης συντελείται μια δημόσια «αυτοκτονία» ενός  ανθρώπου που  άνοιξε  την αγκαλιά του στην «τρυφερή  αδιαφορία του  κόσμου». 

Η σκηνοθέτις της παράστασης, Ελένη Παππά, απόφοιτη  του  πρώτου τμήματος  σκηνοθεσίας του Εθνικού  Θεάτρου, μαζί με  τους ηθοποιούς Μιχάλης Αβρατόγλου, Δάφνη Ατία, Μυρτώ Κουλουρίδη και Δημήτρη Παγώνη  ζωντανεύουν  το  λογοτεχνικό αριστούργημα του Καμύ σε ένα μινιμαλιστικό σύμπαν που αποτελείται μόνο από ένα toy piano, άμμο και φως. 

Τα τέσσερα παλλόμενα σώματα των ηθοποιών ξετυλίγουν την ιστορία. 

Η σκηνοθέτις της παράστασης σημειώνει: Ποιος από  εμάς μπορεί  πράγματι να είναι προσωπικός σε  έναν κόσμο που  αδημονεί  να κατασπαράξει οποιονδήποτε «δεν παίζει  το  ίδιο παιχνίδι»; Σε  έναν  κόσμο που ευνοεί  τους  προνομιούχους; Ποιος από εμάς αντέχει να  πορεύεται μόνο με τις αλήθειες του; Ίσως μόνο ο MEURSAULT. Η μοναχική και αδιόρατη  επανάστασή του θα  μπορούσε να ενσαρκώνει  σε  μεγάλο βαθμό τη θέση του  συγγραφέα «Εξεγείρομαι, άρα  υπάρχουμε». Διότι  αν  προσπεράσουμε σήμερα τον παραλογισμό του κόσμου, τότε θα τον προσπερνούμε πάντα.

 ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ: Κείμενο:  Αλμπέρ Καμύ

 Μετάφραση : Αντώνης Γαλέος 

Σκηνοθεσία-Θεατρική διασκευή : Ελένη Παππά

 Συνεπιμέλεια κίνησης: Νένα Δρογγίτη, Ελένη Παππά

 Sound design: Γιώργος Λιβανός 

Σκηνική  εγκατάσταση: Ελένη Παππά

 Επιμέλεια Φωτισμού: Θωμαΐς Τριανταφυλλίδου 

Βοηθός σκηνοθέτη: Ελευθερία Κωνσταντοπούλου 

Video trailer: Κωνσταντίνος Καρδακάρης 

Αφίσα:  «Ιγνάτης»

 Υπεύθυνη επικοινωνίας: Άντζυ Νομικού – angienomikou@gmail.com 

Παραγωγή : ΒLACKBOX  THEATRE  COMPANY- Αστική Μη Κερδοσκοπική Εταιρεία. 

Ερμηνευτές:  Μιχάλης Αβρατόγλου, Δάφνη Ατία, Μυρτώ Κουλουρίδη, Δημήτρης Παγώνης 

ΗΜΕΡΕΣ  ΚΑΙ ΩΡΕΣ  ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΩΝ Από Δευτέρα 30/1/2023 και για λίγες  μόνο  παραστάσεις

 Δευτέρα & Τρίτη στις 21:30

 ΤΙΜΕΣ Γενική  είσοδος: 13 € & Μειωμένο: 10€ 

Διάρκεια παράστασης : 65’ χωρίς διάλειμμα

ΠΗΓΗ: https://artandpress.gr/meursault-%cf%84%ce%bf%cf%85-albert-camus/

...........................................

ΠΡΟΠΩΛΗΣΗ : www.ticketservices.gr 

Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης

 Διεύθυνση: Πειραιώς 206, Ταύρος Αττικής 177 78 

Τηλέφωνο: 21 0341 8550

.....................................

Lamprini T. 

ΠΗΓΗ!! http://www.imerisia.gr/article.asp?catid=26509&subid=2&pubid=113983423

ΜΕ ΤΟ ΑΡΓΥΡΟ ΜΕΤΑΛΛΙΟ

Η Βουλή τίμησε τον σκηνοθέτη Ροβήρο Μανθούλη

Το αργυρό μετάλλιο της Βουλής απένειμε στον διακεκριμένο σκηνοθέτη κ. Ροβήρο Μανθούλη ο Πρόεδρος της Βουλής κ. Νικόλαος Βούτσης, σε ειδική εκδήλωση που συντόνισε ο Αντιπρόεδρος της Διαρκούς Επιτροπής Μορφωτικών Υποθέσεων κ. Αλέξιος Σεβαστάκης, τη Δευτέρα το βράδυ στην αίθουσα Γερουσίας.

Ιδιαίτερα συγκινημένος, ο ίδιος ο καλλιτέχνης από τοΒΉΜΑ της Γερουσίας της Βουλής εξέφρασε τις ευχαριστίες του για την ξεχωριστή τιμή που του επιφυλάχθηκε, μνημόνευσε καθοδηγητές, δασκάλους, συναγωνιστές, συναδέλφους και στάθηκε σε δύο ζητήματα: Καταρχάς υποστήριξε ότι «η Τηλεόραση θα πρέπει να επιστρέψει το συντομότερο στην εποπτεία του Υπουργείου Πολιτισμού». Δεύτερο, αναφέρθηκε στον έρωτα της τέχνης, που παγώνει όταν δεν έχει να φάει και να πιει. «Η Αφροδίτη», είπε χαρακτηριστικά, «χωρίς οικονομική ενίσχυση δεν μπορεί να υπάρξει, να ανθίσει, να επιβιώσει. Αν ο κρατικός προϋπολογισμός δεν προβλέπει αρκετά χρήματα για τον καλλιτέχνη, παγώνει και ο Πολιτισμός».

Αναφερόμενος στο περιεχόμενο του Πολιτισμού, ο κ. Μανθούλης επισήμανε: «Πολιτισμός στην αρχαία ελληνική σήμαινε πολιτική συμπεριφορά. Το ενδιαφέρον της πολιτείας για το θέατρο, για παράδειγμα, είναι πολιτική συμπεριφορά. Την εποχή που ο Περικλής ήταν χορηγός του Σοφοκλή, το θέατρο ήταν τα media της εποχής. Γι’ αυτό, άλλωστε, ο Περικλής εκλεγόταν κάθε χρόνο επί τριάντα χρόνια, όταν σχεδόν κανένας Αθηναίος πολιτικός δεν είχε εκλεγεί πάνω από έναν χρόνο. Ο Περικλής δεν προσπαθούσε να κάνει εντυπωσιακές ενέργειες, αλλά να φυτεύει ρίζες. Γνώριζε σίγουρα τον μύθο του Αισώπου για τον λαγό και τη χελώνα… Μπορεί η χελώνα να περπατούσε τέσσερα χρόνια για να εξαντλήσει την τετραετία της, αλλά όταν η χελώνα έφτασε στο τέρμα, θυμάμαι ακόμα τον λαγό να παίζει τένις με τον εαυτό του».

Στη συνέχεια ο σκηνοθέτης έθεσε το ερώτημα «Γιατί επαναλαμβάνουμε τα λάθη μας;» Και απάντησε: «Γιατί αγνοείτε το παρελθόν σας, θα μας πει ο Τζορτζ Σανταγιάνα. Το ελληνικό παρελθόν είναι γεμάτο από ηθικές αξίες, οι οποίες διδάσκουν, όχι μόνο ψυχραιμία, αλλά και εντιμότητα, όπως ο ιερός νόμος της φιλοξενίας που οδήγησε έναν Ηπειρώτη προπάππο μου να δώσει άσυλο στον Τουρκαλβανό δολοφόνο του γιου του, όταν χτύπησε την πόρτα του χωρίς να ξέρει σε ποιανού σπίτι έμπαινε. Είναι από αυτές τις ιστορίες της εποχής, όταν το έθνος μας ανασυντασσόταν, που τις έχει ανάγκη ένας λαός σαν στήριγμα της ταυτότητάς του. Πόσες έχουν μείνει από τις παρακαταθήκες αυτές του λαού μας, αναρωτιέμαι, όταν πρόσφατα είδα να πετάγεται στα σκουπίδια η ιερότητα της φιλοξενίας από ανιστόρητους που παίζουν τους σοβαρούς κυρίους. Ευτυχώς που τα μηνύματα που φτάνουν στο εξωτερικό για τη φιλόξενη και ανθρωπιστική συμπεριφορά των συμπατριωτών μας απέναντι στους δεινοπαθούντες σήμερα πρόσφυγες του Αιγαίου αφήνουν βάλσαμο στην καρδιά όλων όσων ανακαλύπτουν αυτή τη συμπεριφορά στα ευρωπαϊκά κανάλια και χαίρομαι που κλείνω με αυτή την αισιόδοξη διαπίστωση».

Ο Πρόεδρος της Βουλής κ. Νικόλαος Βούτσης ανέφερε: «Αισθάνομαι μεγάλη τιμή που εκ μέρους του Κοινοβουλίου απονέμω τιμή στον Ροβήρο Μανθούλη, σε αυτή την εκδήλωση στη Γερουσία, που θα έπρεπε να ήταν κάτι αρκετά σύνηθες, ενδεχομένως και συχνό, για τους πνευματικούς ανθρώπους αυτού του τόπου, αλλά που δεν ‘‘έτυχε’’ ίσως να έχει ξαναγίνει μέχρι τώρα. Ο Ροβήρος αναφέρθηκε προηγουμένως σ’ έναν άνθρωπο, ως καθοδηγητή του, τον Μίμη Δεσποτίδη, που εμείς οι αρκετά νεώτεροι με δέος τον είχαμε γνωρίσει τα τελευταία χρόνια της δικτατορίας και στη μεταπολίτευση. Οι δυο τους μας έφεραν σε επαφή με την κουλτούρα, με τις παρεμβάσεις της Επιθεώρησης Τέχνης και άλλων σπαραγμάτων και πρωτοβουλιών σε κρίσιμες περιόδους, που άφησαν το αποτύπωμά τους.

Αυτή η σημερινή εκδήλωση αισθάνομαι ότι είναι ένα μέρος μέσα σε ένα όλον που έζησα και προσωπικά τις τελευταίες μέρες. Ήμασταν σε μια τιμητική εκδήλωση για τον Νίκο Πουλαντζά, στο Πειραματικό Σχολείο του Πανεπιστημίου Αθηνών, μαζί με τον Νίκο Κούνδουρο, τον Κωνσταντίνο Τσουκαλά και άλλους. Τις ίδιες μέρες, τη μεν Παρασκευή αναρτήθηκε για πρώτη φορά στην Ελλάδα η προκήρυξη, επιτέλους, διαγωνισμού για το νέο ψηφιακό τοπίο στο οποίο έχει εισέλθει εδώ και αρκετά χρόνια η ανθρωπότητα, με έναν κανονικό, επιτέλους, τρόπο για την αδειοδότηση των καναλιών. Στην Ουάσινγκτον ασχολούνταν με τη χώρα μας, ξανά και ξανά, και με την ταλαιπωρία την οποία υφίσταται ο λαός μας διαχρονικά και ιδιαίτερα αυτά τα χρόνια της κρίσης, δηλαδή με τα ζητήματα του χρέους και με όλες τις συζητήσεις που κατατείνουν στην υπέρβαση αυτής της κρίσης, αλλά που σε μεγάλο βαθμό γίνονται σε βάρος του λαού μας. Την ίδια ώρα, όλα τα διεθνή κανάλια και μέσα πλημμύριζαν από τις φωτογραφίες στη Λέσβο, από την κοινή παρουσία θρησκευτικών ηγετών με πολύ βαριά συμβολική σημασία, αξία και σχέση με τα ζητήματα που έθιξε στην ομιλία του ο Ροβήρος Μανθούλης. Ίσως όλα αυτά δεν είναι τυχαία, διότι αποτελούν εκφράσεις μιας Ελλάδας που συμμετέχει, που δημιουργεί, που αντιστέκεται, που θυμάται και είναι αποφασισμένη να χαράξει το μέλλον της έξω από επιτηρήσεις, από δεσμεύσεις, από καταστάσεις που διαχρονικά έφεραν πολύ βαρύ φορτίο στις πλάτες του λαού μας. Ο Ροβήρος Μανθούλης υπήρξε για πολλά χρόνια στην αιχμή, στην πρώτη σειρά των ανθρώπων που λειτουργούν εθνικά, διεθνικά, με παρουσία και οπτική παγκόσμια και πλανητική, χωρίς ποτέ να αποστεί από αυτό που συμβαίνει στη χώρα του, από αυτό που συμβαίνει σε κάθε ικμάδα του λαού μας».

Απευθύνοντας χαιρετισμό ο Υπουργός Πολιτισμού και Αθλητισμού κ. Αριστείδης Μπαλτάς ανέφερε ότι «είναι πάρα πολύ σημαντική η πρωτοβουλία αυτή του Προέδρου της Βουλής Νίκου Βούτση, γιατί ανοίγει τη Βουλή στην τέχνη, στον πολιτισμό, σε αυτά που συστήνουν την προσωπικότητά μας ως λαού, την προσωπικότητά μας ως ιστορία, στους ανθρώπους και στα έργα που μας έφεραν εδώ και μας έμαθαν όσα ξέρουμε». Χαρακτήρισε την εκδήλωση «ευτυχισμένη στιγμή, διότι αυτού του τύπου οι εκδηλώσεις ξεκινούν με τον Ροβήρο Μανθούλη, γιατί κατά κάποιο τρόπο το έργο και η προσωπικότητα του Μανθούλη συνθέτουν όλα τα στοιχεία του τι σημαίνει πολιτισμός, συνδεδεμένος με πολιτική, με ιστορία του τόπου, με συμμετοχή στις διάφορες φάσεις της ιστορίας του τόπου, πάντα από τη δύσκολη μεριά».

Για τον Ροβήρο Μανθούλη, το έργο και τη διεθνή καριέρα του μίλησε η κυρία Λετισιά Κουλίκ, ακόλουθος Οπτικοακουστικών Μέσων και Πολιτιστικής Παραγωγής της Γαλλικής Πρεσβείας στην Αθήνα, καθώς και οι κριτικοί κινηματογράφου κ.κ. Γιάννης Μπακογιαννόπουλος και Κώστας Τερζής.

Στην εκδήλωση προβλήθηκαν οι ταινίες «Οι κλακέτες του Ροβήρου Μανθούλη» και «Ο αθέατος σκηνοθέτης».

Το παρών έδωσαν, μεταξύ πολλών άλλων, οι Υπουργοί κ.κ. Νίκος Ξυδάκης και Σταύρος Κοντονής, ο Α΄ Αντιπρόεδρος της Βουλής κ. Αναστάσιος Κουράκης, βουλευτές, η πρώην Υπουργός κυρία Όλγα Κεφαλογιάννη, καθώς και ο Γενικός Γραμματέας της Βουλής κ. Κώστας Αθανασίου.

.......................

ΜΠΡΑΒΟ!!! 

Lamprini T.